ကာတွန်းသရော်စာ

ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ တက်၊ စီးပွားရေးစောက်ထိုးကျနေချိန်မှာ မဆလခေတ်က "သမဝါယမ" စနစ်ကြီးကို ပြန်အသက်သွင်းမယ်လို့ အဘတို့က လေလုံးထွားလာပြန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မြေပြင်မှာ သူတို့လုပ်နေတဲ့ "သမဝါယမ" ဆိုတာ ပြည်သူတွေ စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေဖို့ ဈေးသက်သာသာနဲ့ရောင်းပေးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကာတွန်းထဲက စကားအတိုင်းပါပဲ၊ ပြည်သူလူထုကို ခေါင်းစဉ်အမျိုးမျိုးတပ်ပြီး အခွန်ညှစ်၊ ပေါ်တာဆွဲ၊ မီးရှို့ဗုံးကြဲပြီး အသေအလဲ "သမ" ဖို့အတွက်ပဲ နေ့မအား ညမနား "ဝါယမ" စိုက်ပြီး အားထုတ်နေကြတာပါ။ တိုင်းပြည်ကောင်းဖို့...

နေပြည်တော်က ကပစ(ကာကွယ်ရေးပစ္စည်းစက်ရုံ)ကြီးတွေမှာ နေ့မအား ညမနား လက်နက်တွေ အဆက်မပြတ် ထုတ်နေရတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ လူတွေကတော့ ထင်မှာပေါ့... စစ်တပ်က အင်အားတွေ အရမ်းများလာလို့ လက်နက်တွေတိုးထုတ်နေရတာလားလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ မြေပြင်ကအမှန်တရားကတော့ ကာတွန်းထဲက စကားစုလေးအတိုင်းပါပဲ။ အင်အားများလာလို့ ထုတ်နေရတာ မဟုတ်ပါဘူး။စက်ရုံကနေ သေချာထုတ်ပြီး ရှေ့တန်းကို ပို့လိုက်သမျှ လက်နက်ခဲယမ်းတွေ အကုန်လုံးကတော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့တွေဆီကို "အလှူပေး" သလို အလိုအလျောက် ရောက်ရောက်သွားလို့ပါ။ စခန်းတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု အ

လမ်းသွားလမ်းလာ လူငယ်တွေကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းဆီးပြီး လူသားဒိုင်းလုပ်ဖို့ "ပေါ်တာ" ဆွဲနေတာ တစ်ကမ္ဘာလုံး အသိပါ။ဒါပေမဲ့ အရှက်မရှိတဲ့ အဘတို့တပ်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ယုတ်မာမှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အခုလို လူပါးဝဝနဲ့ စကားအလှဆင်ခိုင်းနေပါပြီ။ ကာတွန်းထဲကအတိုင်းပါပဲ။ လူကို သေနတ်ပြ အတင်းဖမ်းသွားပြီးတာတောင် "ပေါ်တာဆွဲတယ်" လို့ အမှန်အတိုင်းမပြောခိုင်းဘဲ၊ "မိသားစု ကျန်းမာရေးကြောင့် ဆေးရုံအရေးပေါ် လိုက်သွားတယ်" လို့ လိမ်ပြောဖို့ ခြိမ်းခြောက်နေတာပါ။ ဒါဟာ ပြုတ်ကျခါနီး အာဏာရူးတွေက ပြည်သူတ

အရင်က ပေါ်တာဆွဲတယ်ဆိုတာ ညအမှောင်ထဲမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ရဲကြတာပါ။ အခုခေတ် အဘတို့ရဲ့ တပ်ပျက်ကြီးကတော့ ရှေ့တန်းမှာ အသေအပျောက်များပြီး လူကုန်နေလို့ အရှက်အကြောက်ဆိုတာ လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ ကာတွန်းထဲက စကားအတိုင်းပါပဲ။ လူမမြင်ကွယ်ရာမှာ လိုက်ဖမ်းနေတာ မဟုတ်တော့ဘဲ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူစည်ကားတဲ့ ကားမှတ်တိုင်တွေ၊ ဈေးတွေ၊ လမ်းမတွေပေါ်မှာတင် သေနတ်ပြပြီး "ပေါ်တင်" အတင်းအဓမ္မ လိုက်ဆွဲနေကြတာပါ။ ဒါဟာ တိုင်းပြည်ကာကွယ်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ပြုတ်ကျခါနီး အာဏာရူးတွေက သူတို့အသက်ဆက်ဖို့အတွက် ပြည်သူတွေကို

နေပြည်တော်က စစ်ရေးပြကွင်းတွေ၊ ရုပ်မြင်သံကြား သတင်းတွေထဲမှာ ကြည့်လိုက်ရင် အဘတို့ရဲ့ တပ်ကြီးက တကယ့်ကို အင်မတန် အထင်ကြီးစရာ "ဟန်" တစ်ခွဲသားနဲ့ပါ။ကာတွန်းထဲက စစ်သားကြီးလိုပဲ လက်ကလေး နောက်ပစ်၊ ခေါင်းလေးမော့ပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ ကမ္ဘာ့အဆင့်မီကြီးတွေလို စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်တွေမက်နေလိုက်ကြတာ။ သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ်ရှင်သန်နေတဲ့လုပ်ငန်းစဉ်တွေကလည်း အကုန်လုံး "ဟန်" တွေချည်းပါပဲ။ "ဟန်ရေးပြပြီး ချီတက်မယ်" - လူမြင်ကွင်းနဲ့ ကင်မရာရှေ့မှာဆိုရင် ရင်ကော့ခေါင်းမော့၊ ခြေကားယား လက်ကားယားနဲ့ အသေအလဲ လေလုံးထ

ရှေးမြန်မာကြီးတွေရဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်လေ... "အူမတောင့်မှ သီလစောင့်နိုင်မယ်" တဲ့။ ဆိုလိုတာက ဗိုက်ထဲမှာ အစာအာဟာရ ပြည့်ဝနေမှ၊ စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေမှ လူတွေက ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုတာကို စောင့်ထိန်းနိုင်မယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။ တကယ်လည်း ဟုတ်ပါတယ်။ အရာရာ ကြပ်တည်းနေတဲ့ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ မနက်ဖြန် ဘာစားရမလဲ ပူနေရတဲ့ အခြေခံလူတန်းစားတွေခမျာ ဝမ်းရေးအတွက် ရံဖန်ရံခါ သီလလေး ဘာလေး ကျိုးပေါက်ချင် ပေါက်သွားနိုင်ပါတယ်။ ဒီဖက်ခေတ်မှာတော့အူမအတောင့်လွန်နေလည်း သီလမစောင့်တာတွေ တပုံကြီး တဲ့။တကယ့်ကို မှန်လိုက်လေဗျ

ရွှေမြန်မာတွေ နိုင်ငံခြားမှာ သွေးထွက်အောင် ရုန်းကန်ပြီးလို့ ကိုယ့်တိုင်းပြည်ကိုယ်ပြန်လာတဲhအခါ အရင်လို ဝမ်းသာပီတိတွေ မရှိတော့ပါဘူး။အမိမြေကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ နှုတ်ဆက်ကြိုဆိုနေတာက တရားဝင်ဓားပြတိုက်ခြင်း (၂) မျိုးပါပဲ။ မိသားစုအတွက် စေတနာနဲ့ ဝယ်လာတဲ့အသုံးအဆောင်လေးတွေ၊ လက်ဆောင်လေးတွေဟာ လေဆိပ်ရောက်တာနဲ့ အကောက်ခွန်၊တာဝန်ကျတွေရဲ့ အမွေရထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ဥပဒေဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ဖုန်းပိုပါရင် သိမ်းမယ်၊ ပစ္စည်းများရင် သိမ်းမယ် ဆိုပြီး အကြောင်းအမျိုးမျိုးပြကာ အတင်းအဓမ္

သတင်းစာတွေ၊ တီဗီတွေထဲမှာ "နိုင်ငံတော်ကြီး တိုးတက်မြင့်မားနေပါပြီ" လို့ အဘတွေ အာပေါက်မတတ် အော်နေတာ တကယ်ပါဗျာ။ပုံထဲမှာ ကြည့်လိုက်လေ... ပြည်သူတွေခမျာ မြေကြီးပေါ်မှာတောင် ခြေမချနိုင်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ယံဆီကို တရွေ့ရွေ့နဲ့ "မြင့်မား" တက်လှမ်းနေရပြီ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့ ဘဝတွေ တိုးတက်မြင့်မားသွားတာတော့ မဟုတ်ဘူး။ "၂၀၂၆ ဒုက္ခမျိုးစုံ" ဆိုတဲ့ ပူပေါင်းကြီးနဲ့ လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ပြီး အပေါ်ကိုအတင်းဆွဲတင် (ကြိုးပေး) ခံနေရတာပါ။ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေက အာကာသထိထိုးတက်၊ မီးကပျက်၊ စစ်မှုထမ်းဥပဒေနဲ့ ပ

တိုက်ပွဲတိုင်းမှာ အသေအပျောက်ကများ၊ အလံဖြူထောင်သူကထောင်၊ ထွက်ပြေးသူကပြေးနဲ့ ရှေ့တန်းမှာ လူလုံးဝမရှိတော့တဲ့ အဆုံး... အဘတို့ရဲ့ "ပေါ်တာ" ဆိုတဲ့ ဘီလူးလက်မည်းကြီးက ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တွေ၊ လူကြီးတွေတင် မကတော့ဘဲ အနှီးတောင် မကျွတ်သေးတဲ့ မွေးကင်းစ ကလေးငယ်လေးကိုပါ လည်ပင်းကနေကောက်ညှစ်ပြီး ပေါ်တာဆွဲတဲ့အထိ အောက်တန်းကျသွားပါပြီ။ စဉ်းစားသာ ကြည့်ကြပါတော့ဗျာ။ ကလေးလေးခမျာ လောကကြီးထဲရောက်ရောက်ချင်း နို့ဆာလို့ "အူဝဲ" ဆိုပြီး အော်ငိုလိုက်တာလေးကိုတောင်... အဲဒီဖက်ဆစ်ကောင်တွေက "ဟေ့ကောင်တွေ... ဒီကောင်လေ

သာမန်တိုင်းပြည်တွေမှာ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်ပြီ၊ ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့ပြီဆိုရင် ပြည်သူတွေက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ "မြန်မြန် ကျန်းမာလာပါစေ၊ သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ" ဆိုပြီး ဆုတောင်းပေးကြတာထုံးစံပါပဲ။ နော်ဝေဘုရင်ကြီး ကျန်းမာရေးမကောင်းတော့ သူ့တိုင်းသူပြည်သားတွေက မေတ္တာတွေပို့ပြီး အားပေးဆုတောင်းကြတာ တကယ့်ကိုကြည်နူးစရာပါ။ဒါဟာ တိုင်းပြည်နဲ့ ပြည်သူအပေါ် တကယ်စေတနာထားတဲ့ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတွေသာ ရရှိတတ်တဲ့ ပြည်သူ့မေတ္တာပါပဲ။ အဲဒီသတင်းကြားတော့ ညာဘက်က မြန်မာပြည်သားကလည်း ချက်ချင်းဝင်ပြေ

ကမ္ဘာကြီးရဲ့ "ငြိမ်းချမ်းရေး ဖခင်ကြီး" နေရာယူထားတဲ့ ကုလသမဂ္ဂ(UN)ကြီးက လှမ်းပြီး လက်ညှိုးငေါက်ငေါက် ထိုးပါပြီ။ "မြန်မာပြည်... မင်းတို့ဆီမှာ လူ့အခွင့်အရေးကတော့ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် ရောက်နေပြီနော်" တဲ့။ ဟုတ်တာပေါ့။မြေပြင်မှာ နေ့တိုင်း ဗုံးကြဲခံနေရတယ်၊အိမ်တွေ မီးရှို့ခံနေရတယ်၊ဖမ်းဆီးသတ်ဖြတ်ခံနေရတယ်။ဒီလိုအခြေအနေမှာ လူ့အခွင့်အရေးဆိုတာ ဇီးရိုးအောက်တောင် ရောက်နေတာ မြေကြီးလက်ခတ်မလွဲပါပဲ။ဒါပေမဲ့ မြန်မာနိုင်ငံကိုယ်စားပြုဇာတ်ကောင်လေးက ပြန်မေးလိုက်တဲ့မေးခွန်းက UN ကြီးရဲ့မျက်နှာကို ဖြန်းခနဲရိုက

နေပြည်တော်က လေအေးပေးစက်တွေ ဘယ်လောက်ကောင်းကောင်း၊ တပည့်ကျော်ရဲ့ နဖူးက ချွေးတွေကတော့ မိုးရွာသလို သွန်ချနေတာပဲ။လက်ထဲကဖိုင်တွဲထဲမှာ အလံဖြူထောင်တဲ့ သတင်းတွေ၊ တပ်စခန်းတွေတစ်ခုပြီးတစ်ခုပြုတ်တဲ့ သတင်းတွေချည်းအပြည့်။ ရှေ့ကသားရေကုလားထိုင်ကြီးပေါ်မှာကတော့ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံးစိတ်ကူးယဉ်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေတဲ့ အဘ။ "ကဲ... ပြောစမ်း၊ ဒီနေ့ သတင်းထူး ဘာရှိလဲ" တပည့်ကျော်လည်း တံတွေးမြိုချရင်း မြေပြင်ကစစ်ဆင်ရေးအခြေအနေတွေကိုတွေးပြီး ပါးစပ်က အလိုလိုယောင်ထွက်သွားတယ်။ "ရှုံးပွဲတွေ ဆက်လာပြန်ပြီ အဘရာ... " "ဘာက

"နိုင်ငံတကာက ပိတ်ဆို့လည်း ဂရုမစိုက်ဘူး... ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်မယ်" တီဗီထဲကနေ အဘတွေလေလုံးထွားလိုက်တာကြားရတော့ တကယ့်ကို ဇာတိမာန် တက်စရာကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ မြေပြင်က အမှန်တရားကျတော့ ကာတွန်းထဲကလို တစ်လွဲကြီးဗျ။ အဘတို့ရဲ့ "ကိုယ့်ဘာသာ ရပ်တည်မယ်" ဆိုတာက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တာ မဟုတ်ဘူး... ကုတင်ပေါ် လဲနေတဲ့ ပြည်သူတွေရဲ့ လည်ပင်းပေါ် တက်ရပ်တာကို ပြောတာလေ။ နိုင်ငံတကာက အကူအညီတွေ ဖြတ်၊ နိုင်ငံခြားဘဏ်စာရင်းတွေ ပိတ်ဆို့ခံရတော့ သူတို့ယန္တရားကြီး လည်ပတ်ဖို့ ငွေလိုလာပြီ။ဒီတော့ ဘာလုပ်လဲ... အသက်ငင

ကုလားထိုင်မရသေးခင် အချိန်တွေတုန်းကတော့ သူတို့ပါးစပ်တွေက ပျားရည်ကန်ထဲစိမ်ထားသလား မှတ်ရတယ်။ပြည်သူရှေ့ရောက်ရင် ခါးလေးကိုင်း၊ သွားလေးဖြီးပြီး "ရော့... ကတိ၊ ရော့... ကတိ" နဲ့ တကယ့်ကိုအိတ်သွန်ဖာမှောက် ပေးခဲ့ကြတာလေ။ "ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကို ချက်ချင်းကျစေရမယ်ဗျာ၊ ကျုပ်က ပြည်သူ့အစေခံပါ" ဆိုပြီး လေလုံးထွားလိုက်တာများ ကုန်ဈေးနှုန်းက သူတို့လက်ထဲက အဲကွန်းရီမုလိုပဲ၊ ခလုတ်နှိပ်လိုက်တာနဲ့ အလိုလို ထိုးကျသွားမယ့်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်း ခေါင်းပေါ် ခေါင်းပေါင်းလေး ရောက်သွားလို့ သူတို့ဖင်နဲ့ အာဏာပ

"အာကာသထဲကို လူလွှတ်မယ်... မြစ်ဆုံဆည်ကြီး ဆောက်မယ်..." အဘတို့ရဲ့ လေလုံးကြီးတွေကတော့ ကြားရတာ နားတောင် အူသွားတယ်။တကယ့်ကို ကမ္ဘာ့အဆင့်မီ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက်ကြီးတွေပါ။ဒါပေမဲ့ မြေပြင်ကအမှန်တရားနဲ့ ပြန်တိုက်ကြည့်လိုက်တဲ့ အခါကျတော့ အတော်လေးကို ဟားတိုက်စရာကောင်းနေပါတယ်။ အာကာသထဲသွားဖို့ ဒုံးပျံနည်းပညာ နေနေသာသာ၊ အခု လက်ရှိ လမ်းမပေါ် ပြေးဆွဲနေတဲ့ လိုင်းကားတွေတောင် သံချေးတက်၊ မီးခိုးတအူအူနဲ့ အချိန်မရွေး လမ်းလယ်ခေါင်မှာ အင်ဂျင်ကွဲထွက်သွားနိုင်တဲ့ "အစုတ်အပြတ်" တွေချည်းပါပဲ။ အဲဒီလို လိုင်းကား

"ဘဝက ဘယ်လိုပဲ ဆိုးရွားခက်ခဲပါစေ... လုံးဝ မကျဘူး" တဲ့။ စကားလုံးလေးတွေက သောက်ရမ်းကို ခွန်အားဖြစ်စေတာပဲ။ ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ပေါ်က အောင်မြင်ရေးဟောပြောတဲ့ (Motivational Speaker) တွေတောင် သူ့လောက် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာမယ် မထင်ဘူး။ ကြားလိုက်ရတဲ့ ဘေးကလူခမျာတောင် ရင်ထဲ ကြည်နူးသွားပြီး "သြော်... ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတဲ့ ခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာ ဒုက္ခတွေ ဘယ်လောက်များများ သူ့ရဲ့ မဆုတ်မနစ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်လေးက လုံးဝကို မကျသွားပါလား" ဆိုပြီး အထင်တကြီးနဲ့ လှမ်းမေးလိုက်မိတာပေါ့။ "စိတ်ဓာတ်လား" လို့။ အဲဒီမှာတင် ပြန်ထွက်လာတဲ့

အရင်ခေတ်တွေတုန်းက လူတစ်ယောက် ဗိုက်ကို ဖက်ပြီး လဲကျသွားရင် "ဘာတွေများ အစားလွန်သွားလို့လဲ၊ အစာအိမ်များ ရောင်နေလား" လို့ ဆေးပညာအရ တွေးကြတာပေါ့။ အခု အဘတွေ တိုင်းပြည်ကို 'သာယာဝပြောအောင်' အုပ်ချုပ်နေတဲ့ ဒီခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာတော့ ရောဂါရှာဖွေပုံတွေက လုံးဝ ပြောင်းသွားပါပြီ။ ဟိုတလောက ရန်ကုန်လမ်းမထက်မှာ ဆိုက်ကားဆရာကြီး တစ်ယောက် ရုတ်တရက် လဲကျပြီး သေဆုံးသွားတဲ့သတင်းကို ကြားလိုက်ရတော့ ရင်ထဲအတော်လေး ဆို့နင့်သွားတယ်။ ဆရာဝန်တွေ စစ်ဆေးကြည့်တော့ နှလုံးကြေကွဲစရာ အဖြေတစ်ခု ထွက်လာတယ်။ သူ့ဗိုက်ထဲမှာ

မိုးရွာရင် ရေကြီးမှာကြောက်လို့ ကုန်းမြင့်ပေါ် တက်ပြေး ရတယ်။ နေသာရင် ဗုံးကြဲမှာကြောက်လို့ မြေကျင်းထဲ ဆင်းပြေး ရတယ်။ ကောင်းကင်ကြီး မည်းမှောင်နေရင် "ရေဘေး" က ဒုက္ခပေးမှာ၊ ကောင်းကင်ကြီး ကြည်လင်နေရင် နေပြည်တော်ကလွှတ်တဲ့ "လေယာဉ်ဘေး" က ဒုက္ခပေးမှာ။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ နေသာသာ၊ မိုးရွာရွာ ပြည်သူတွေအတွက်ကတော့ ထီးဆောင်းရမလား၊ နေကာမျက်မှန် တပ်ရမလား စဉ်းစားခွင့်မရှိဘူး... "ဒီနေ့ကော ဘယ်ဘက်ကို ထွက်ပြေးရမလဲ" ဆိုတာပဲ နေ့တိုင်း တွေးပူနေရတဲ့ အတိဒုက္ခခေတ်ကြီးပါပဲဗျာ။ ကာတွန်း - လင်းလွန်း ရေးသားသူ - သူပ

ရှေးလူကြီးတွေ ပြောခဲ့တဲ့ "မှန်ရာပြော ရွာပြင်ထုတ်" ဆိုတာက ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာ သိပ်ကိုသနားစရာကောင်းတဲ့ ပြစ်ဒဏ်လေးဖြစ်သွားပြီဗျ။အရင်က မှန်ရာပြောလို့ ရွာပြင်ထုတ်ခံရရင်တောင် ကိုယ့်အထုပ်လေးဆွဲပြီး တဲလေးထိုးနေလို့ ရသေးတယ်။ အခု ခေတ်ပျက်ကြီးထဲက အဘတွေရဲ့စံနှုန်းက အဲဒီလောက်နဲ့ အားမရတော့ဘူး။ပြည်သူတွေက ပါးစပ်က ပြောရုံတင်မကဘဲ တကယ့်ကို "မှန်ရာကို လက်တွေ့လုပ်" ပြလိုက်တဲ့အခါကျတော့... ဟိုကောင်တွေက ရွာပြင်ထုတ်ဖို့တောင် အချိန်မပေးတော့ဘူး၊ ချက်ချင်းဆိုသလို လေယာဉ်နဲ့လာကြဲ၊ မြေပြင်ကနေ ဝင်မွှေပြီး တစ်ရွ

အရင်ခေတ်တွေက မိန်းကလေးတွေ ဖော့ခံအသုံးပြုတယ်ဆိုတာ အလှအပခန္ဓာကိုယ် ကောက်ကြောင်းလေး ပေါ်လွင်ဖို့သက်သက်ပဲလေ။အခု ခေတ်ပျက်ကြီးထဲရောက်ရော အဲဒီ "ဖော့ခံ" ဆိုတာ အလှအပအတွက်မဟုတ်တော့ဘဲ အသက်ဘေးကလွတ်ဖို့ဝတ်ဆင်ရတဲ့ "အသက်ကယ်အင်္ကျီ (Life Jacket)" လို ဖြစ်လာပါပြီဗျာ။ နေပြည်တော်က အကောင်တွေက စစ်တိုက်ဖို့လူမရှိတော့ "စစ်မှုထမ်းဥပဒေ" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင် ပေါ်တာဆွဲ၊ လူဖမ်းပွဲတွေလုပ်နေကြတာလေ။ဒီတော့ ပြည်သူတွေခမျာ ပြေးစရာ မြေမရှိ၊ ပုန်းစရာ ကယ်ပေါက် (ထွက်ပေါက်) မရှိနဲ့ သောကရောက်နေ